رباعی شمارهٔ ۱۴۰۳

در این ابیات، شاعر از یک معشوق یا خداوند می‌خواهد که عجله نکند. او تاکید دارد که در زمانه‌ای که در حال گذر است، نباید برای رفتن به سمت دیگری شتاب کرد و از خانه آن‌ها دور نشود. این بیانگر ارزش زمانی است که باید با دقت و آرامش سپری شود.