رباعی شمارهٔ ۱۴۰۲

شاعر در این ابیات به ناگواری و درد دل خود اشاره می‌کند. او از ناآرامی و بیداری‌اش می‌گوید که ناشی از غم و درد طولانی‌مدتش است. همچنین به دردی اشاره دارد که از وجود خود او نشأت می‌گیرد و این عذابی است که شب‌هایش را مشوب کرده است. در واقع، او از عواطف عمیق و احساسات درونی‌اش صحبت می‌کند که او را به نوعی غم و اندوه محکوم کرده است.