رباعی شمارهٔ ۱۴۰۰

در این شعر، شاعر از درد و رنج خود می‌گوید و بیان می‌کند که اگرچه دیگران برای او اهمیت ندارند، اما او می‌داند که ممکن است دیگران هم به او آسیب برسانند. او خود را در مقام یک باد می‌بیند که در مسیر زندگی قرار گرفته و از این وضعیت آزرده است. در نهایت، او از این واقعه ناراحت و افسرده است.