رباعی شمارهٔ ۱۳۹۶

این شعر بیانگر حس ناامیدی و بی‌معنایی زندگی بدون وجود محبوب است. شاعر می‌گوید که زندگی بدون محبوبش حرام است و هر لحظه‌ای که بدون او بگذرد، به مرگ شباهت دارد. در واقع، او زندگی را با حضور محبوبش معنا می‌کند و بی‌او آن را خالی و بی‌ارزش می‌داند.