غزل شمارهٔ ۴۶۱

برداشت: شاه، گسترده است و هر کسی باید به او نگاه کند و ببیند که آیا حقیقت را می‌بیند یا نه. می‌پرسد که آیا باده سرخ‌رنگ او بر گل و نسرین حق دارد یا نه؟

برداشت: در این لحظه، شاه به جشن و شادی وارد شده و بر زانوی دیگری تکیه کرده است. این سؤال پیش می‌آید که آیا کسی در کنار او راست و صحیح قرار دارد؟

برداشت: خورشید در آسمان به طور مداوم می‌درخشد، ولی آیا ابر توانسته بر تن ماه تاثیر بگذارد و آن را در جایی که باید باشد، ثابت کند؟

برداشت: او در حال شمارش ساغرهاست و از تعداد آن‌ها به طور دقیق آگا‌ه شده است. اگر یکی از ساغرها ناپدید شود، آیا هنوز می‌تواند به شمارش ادامه دهد و تعداد باقی‌مانده را درست بگوید؟

برداشت: هر بار که چهره زیبای او را می‌بینم، گویی یک گواهی از عوالم نا مشخص برایم می‌آید که سوال می‌کند: آیا این حقیقت دارد؟

برداشت: بسیاری از پرندگان در کنار دریای عشق وجود دارند، اما صیاد کیست که دیده است که شاهین به کجا می‌رود؟

برداشت: اظهار نگرانی کن که عشق مانند براقانی در باغ عشق می‌چرخند و به خاطر این حجم از عشق، دسترسی کسی به وصال آنها به طرز مشقت‌بار و دشواری محدود شده است. از این رو، مطرح می‌شود که آیا حقیقتاً سزاوار چنین عشق و وصالی هستیم؟

برداشت: سیمبر خوب عشق به خیمه دل آمد و چهره‌ای درخشان و زیبا دارد که تنها شایسته اوست، اما آیا کسی دیگر نیز در این زیبایی شریک است؟

برداشت: خسرو جان شمس دین، که افتخار تبریزی‌هاست، در دو جهان مانند او پادشاه باوقار و با احترام کیست؟