رباعی شمارهٔ ۱۳۸۸

این شعر به بیان اهمیت استفاده بهینه از زمان و توانایی‌های شخصی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که زندگی هر انسان کوتاه و محدود است و بنابراین باید از هر لحظه به خوبی بهره‌برداری کرد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که هر فرد بهتر است تا در مدت عمر خود برای بهبود خود و دیگران تلاش کند.