رباعی شمارهٔ ۱۳۸۳

در این شعر، شاعر به موضوع وفا و خیانت اشاره می‌کند. او به شخصی به نام "شکران" طعنه می‌زند و می‌گوید که او برگزیده وفا را فدای طمع خود کرده است. در عین حال، خود را از عیب‌ها و نقص‌هایش بی‌نصیب نمی‌داند، و اگر "شکران" انگشت به خطاهای او بگذارد، نشان‌دهنده جدایی و درد دل او از این مسائل است.