رباعی شمارهٔ ۱۳۸۱

در این بیت، شاعر به تصویری از یک دشمن اشاره می‌کند که در مقایسه با یک وجود غیبی و غیرقابل دسترسی، همواره در جستجوی آن است. این وجود غیبی مانند خورشید، درخشانی و روشنی خاصی دارد و با وجود تلاش‌های دشمن، او نمی‌تواند آن را ببیند یا به آن دست یابد. در واقع، این تصویر نمادین به قدرت و برتری یک حقیقت یا وجود معنوی اشاره دارد که فراتر از توانایی‌های دشمن است.