رباعی شمارهٔ ۱۳۸۰

این ابیات به توصیف حلاوت و لذیذ بودن چیزی اشاره دارد که به رغم کم بودنش، دل انسان را شاد می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیه دیگی که به جوش آمده، احساسی از شوق و علاقه را منتقل می‌کند و می‌گوید که این نعمت به قدری خوشمزه است که می‌توان از آن بسیار بهره برد.