رباعی شمارهٔ ۱۳۷۶

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که وقتی به محبوبش می‌نگرد، آنچنان تحت تأثیر قرار می‌گیرد که از حال خود بی‌خبر شده و به شدت دچار وسوسه و اندیشه می‌شود. به‌علاوه، زیبایی و جذبه یک موی معشوق چنان او را مجذوب می‌کند که تمام وجودش را به هم می‌ریزد.