رباعی شمارهٔ ۱۳۷۴

در این بیت‌ها، شاعر به عمق عشق و احساساتش اشاره می‌کند. او می‌گوید که یک لحظه از عشق معشوقش کافی است و هیچ چیز دیگری در دلش باقی نمانده است. او همچنین بیان می‌کند که در عشق، حتی رنج و درد قابل قبول است، اما آرامش و آسایش در عشق او حرام است. این ابیات نشان‌دهنده شدت عشق و فداکاری در آن هستند.