رباعی شمارهٔ ۱۳۷۳

در این شعر، گوینده از معشوقش می‌خواهد که دوباره او را بپذیرد و به عجز و ناتوانی‌اش رحم کند. او می‌گوید که اگر بار دیگر از او خطایی ببیند، فریادش را به عنوان درماندگی‌اش می‌داند. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده‌ی احساس توبه و درخواست بخشش است.