رباعی شمارهٔ ۱۳۶۹

در این شعر، شاعر به مقایسه هوش عاشق و عاقل می‌پردازد. هوش عاشق را به نسیم و زیبایی‌های طبیعی مرتبط می‌کند، در حالی که هوش عاقل را با ثروت و مواد دنیوی مثل زر و سیم می‌سنجد. همچنین، شاعر از مکان‌های متفاوتی صحبت می‌کند؛ جایی که گل‌ها و نعمت‌ها وجود دارد در باغ، و جایی که هیزم و عذاب است، در قعر جحیم. این مقایسه نشان‌دهنده تضاد بین عشق و عقل، و زیبایی و زشتی است.