رباعی شمارهٔ ۱۳۶۶

این ابیات اشاره به ارتباط عمیق شاعر با معشوق دارد. شاعر خود را همخوان و مهمان معشوق می‌داند، بیانگر این است که در کنار او جمع است و در عین حال ممکن است دلتنگ و پریشان باشد. همچنین به تصویر قلبش اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بر آن حکمی نکند، چرا که او به نوعی شبیه پری و محبوب اوست. در مجموع، ابیات احساسات عاشقانه و نوعی حسرت را به تصویر می‌کشند.