همچون سر زلف تو پریشان توایم
آنداری و آنداری و ما آن توایم
دربارهٔ این سروده
در این اشعار، شاعر احساس وابستگی و نزدیکی به معشوق را بیان میکند. او خود را مانند زلفهای آشفته معشوق میداند و تأکید میکند که هرجا که باشند، همیشه مهمان و در کنار او هستند. این اشعار نشاندهنده عشق و تعلق خاطر عمیق شاعر به معشوقش است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
هر جا باشیم، حاضر خوان توایم
مهمان تو، مهمان تو، مهمان توایم