هر گه که دل از خلق جدا میبینم
احوال وجود با نوا میبینم
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر بیان میکند که هرگاه دلش از مردم جدا میشود و به درون خود میرود، وجودش را با نوای زیبایی میبیند. همچنین، زمانی که در حالت بیخودی قرار میگیرد، همه چیز را در وجود محبوبش مشاهده میکند. به نوعی، این شعر حس عمیق عشق و ارتباط روحی با معشوق را توصیف میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
وان لحظه که بیخود نفَسی بنشینم
عالَم همه سر به سر تو را میبینم