غزل شمارهٔ ۴۵۸

برداشت: امروز درخشش آسمان به خاطر وجود ما پر از حیرت است و خورشید به عشق و زیبایی چهره‌اش دچار تغییر و تحول شده است.

برداشت: صبح وجود فقط با این آفتاب روشن می‌شود و بر هر ذره از وجودش، زیبایی و وحدت او مشخص و معین است.

برداشت: هر شب و هر صبح، تغییرات جدیدی در او رخ می‌دهد که به نظر می‌رسد او فردی متفاوت و جدید است.

برداشت: وقتی خلاف‌ها و تضادهای مختلفی در وجود تو نمایان می‌شود، نشان‌دهنده‌ این است که در این تناقضات، یک حقیقت عمیق‌تری وجود دارد که باید به آن توجه کرد.

برداشت: وقتی در وجود تو درگیری و جنگی وجود دارد، گویی که دو گروه متخاصم در درونت به جنگ مشغولند. اما وقتی خبری از این جنگ در درونت نیست، متوجه می‌شوی که همان گروه‌ها در واقع جزئی از وجود تو هستند.

برداشت: در داستانی که در آن خلیل (ابراهیم) با آتش مواجه می‌شود، آبی که به او داده می‌شود به شدت قهر و غضب نمرود (پادشاه وقت) را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در واقع، خلیل با لطفی خاص به آتش روا می‌دارد که موجب تغییر حالتی در آن می‌شود، به طوری که آب آذری، که نشانه‌ای از رحمت و آرامش است، ارائه می‌گردد.

برداشت: یوسف در نظر حسودان به شکل گرگی ظاهر شد، در حالی که او برادری زیبا و شیرین‌لب است که مخفی شده است.

برداشت: این دست من به خاطر عشق به آن چهره زیبا مشغول است، و این خودکشی که در نظر دارم، عملی بسیار زشت و ناپسند است.

برداشت: پرده‌ای که به خاطر حسادت کشیده شده، نشانه‌ای از نمد نیست. به خاطر همین پرده، نباید به ظاهر ناپسند دوست توجه کرد.

برداشت: نفس تو به گونه‌ای است که حسد جزو ویژگی‌های آن به حساب می‌آید. بنابراین، اگر بخواهیم به کل آن نگاه کنیم، می‌توانیم بگوییم که چقدر زشت و ناپسند است.

برداشت: تو اکنون آن موجود زشت را پرورش می‌دهی تا به صورت یک اژدها درآید، که به طبیعتش آدم‌خواری است.

برداشت: ای برق اژدهاکش از آسمان، لطف و رحمت خود را نازل کن و آن را به اینجا بفرست، زیرا که از او، روحی بی‌قرار و نگران نیاز دارد.

برداشت: اگر دل تو پر از آرزوست، باید خاموش باشی و بی‌صدا. چون صحبت کردن مانند دری است که به خواسته‌هایت دسترسی ندارد.