رباعی شمارهٔ ۱۳۵۶

در این ابیات، شاعر به عشق و حالاتی که در آن عاشق و معشوق قرار دارند، اشاره می‌کند. با بلند شدن مهتاب، حال عاشق تغییر کرده و مستی و شیدایی‌اش بیشتر می‌شود. معشوق به هوش می‌آید و این تغییر وضعیت باعث می‌شود که عاشق خود را در شرایطی جدید و ناپایدار حس کند. در آخر، شاعر به محبوبش می‌گوید که هرچه در آینده پیش آید، او را از خود دور نکند، چرا که او دیگر از دست رفته و ناپدید شده است.