رباعی شمارهٔ ۱۳۵۲

این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر از چشیدن زیبایی و عشق معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که همچنان که به او وابسته است، نمی‌خواهد خود را خراب کند و به راحتی از این عشق دل بکند. احساسات عمیق او باعث می‌شود که هر لحظه‌ای که در سکوت است، برایش ارزشمند باشد و حاضر نیست حس زیبای عشقش را با چیز دیگری معامله کند.