غزل شمارهٔ ۴۵۷

برداشت: هر چند زندگی به سردی و سختی می‌گذرد، ولی آرزو دارم که صدای خوش چنگ و نای، روح مرا زنده کند و از غم‌ها و نگرانی‌ها آزادم سازد.

برداشت: در سرزمین حجاز، بگو که من با خوش‌صدا ترین آوازها همانند هدهدی هستم که صدای سلیمان را می‌نوازد و آرزو دارم.

برداشت: از عراقی‌ها برای عاشقان هدیه‌ای می‌فرستند و من به یاد بوسلیک آهنگین آرزو دارم.

برداشت: آغاز کن کار حسینی را، چون این را به عنوان هدفی بزرگ و آرزوهایی والا در نظر دارم.

برداشت: در خواب غفلت به سر می‌برم، حالا مرا بیدار کن، زیرا در دل آرزو دارم که از این وضعیت رهایی یابم.

برداشت: این دانش موسیقی برای من مانند گواهی و شهادت است. من به اندازه‌ای به ایمان و اعتقادم پایبندم که آرزوی دست‌یابی به شهادت و ایمانی عمیق را دارم.

برداشت: ای عشق، تو سبب شده‌ای که عقل من به سرگردانی بیفتد. ای عشق، آرزوهایم پر از نکته‌های نامرتب و نامفهوم است.

برداشت: ای باد خوش، که از باغ عشق می‌گذری، لطفاً بر من بگذر و با خود بوی گلستان را بیاور که این بوی دل‌انگیز آرزوی من است.

برداشت: در روشنایی وجود محبوب، چهره‌های زیبا به چشم می‌آیند و دیدن محبوب و ملاقات با او برایم آرزوست.