رباعی شمارهٔ ۱۳۴۸

در این ابیات، شاعر از آرزوی خود برای تبدیل به یک مطرب و هنرمند سخن می‌گوید. او می‌خواهد مانند زهره (سیاره) زیبا و درخشان باشد و زندگی‌اش را با هنر و عشق پر کند. او اشاره دارد که جانش را از زیبایی و هنر خواهد گرفت و در پایان از عدم تمایل به زندگی بی‌روح و ویران سخن می‌گوید. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده تمایل شاعر به زندگی پرشور و هنری است.