رباعی شمارهٔ ۱۳۴۷

در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر معشوق بخواهد یا نخواهد، او همچنان به وفا و محبتش ادامه می‌دهد. او به دنبال آب حیات و جاودانگی است و معشوق را همان آب حیات می‌داند که برای او آمده است.