رباعی شمارهٔ ۱۳۴۶

در این ابیات، شاعر از احساسات و تجربیات خود در مواجهه با عشق و ناامیدی سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که قواعد و قوانین عشق و رنج را نادیده می‌گیرد و نشان می‌دهد که توبه‌هایش را نیز که پیش‌تر با صداقت انجام داده بود، اکنون به راحتی می‌شکند. این بیان نشان‌دهنده درگیری‌های داخلی و تضادهای احساسی اوست.