رباعی شمارهٔ ۱۳۴۵

این شعر بیانگر احساس ناامیدی شاعر است. او می‌گوید که هیچ گزینه دیگری جز این وضعیت ندارد و درمانی برای دل غمگینش پیدا نمی‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که زندگی همچنان ادامه دارد و او جز این حالت، کار دیگری نمی‌تواند انجام دهد. در واقع، او در جستجوی امید و راهی برای تغییر وضعیت خود است.