رباعی شمارهٔ ۱۳۴۰

شاعر در این ابیات به توصیف محبت و علاقه‌اش به معشوق می‌پردازد. او معشوق را به آتش تشبیه می‌کند و خود را مانند روغن می‌داند که به آتش نزدیک است. همچنین اشاره می‌کند که جان او از نور لطیف و زیبای معشوق بهره‌مند است و خود را در سیاهی و دودی که دور او می‌چرخد، احساس می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده‌ی وابستگی عمیق شاعر به محبوب و احساسات پیچیده‌ای است که در این رابطه تجربه می‌کند.