رباعی شمارهٔ ۱۳۳۹

شاعر در این ابیات به بیان حالت روحانی و اشتیاق خود به بررسی و تحقیق در مورد حقیقت می‌پردازد. او از سفر معنوی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هرچند در تلاش برای درک حقیقت است، اما از تماشای جمال الهی سیراب است و به راحتی از آن دل نمی‌کند. به نوعی، این ابیات نشان‌دهنده حس عمیق ایمان و دلبستگی او به حقیقت الهی است.