رباعی شمارهٔ ۱۳۳۸

این شعر از احساسات عاشقانه و تمایل به عشق صحبت می‌کند. شاعر به جای استفاده از زیبایی‌های دنیا (مثل خرگوش و آهو)، تنها خواستار عشق و محبت است و به عشق خود اهمیت می‌دهد. در واقع، او به دنبال شرایط و موقعیت‌های مرتبط با محبوبش است.