غزل شمارهٔ ۴۵۵

برداشت: روحی که عشق واقعی را فقط در ظاهر نمی‌بیند و برایش فقط شعاری نیست، بهتر است که وجود نداشته باشد تا اینکه وجودش بدون عشق حقیقی بی‌ارزش و ننگین باشد.

برداشت: در عشق غرق شو و از آن لذت ببر، زیرا عشق تنها چیزی است که وجود دارد. در عشق، هیچ مسئولیتی بر دوش دوست نیست و می‌توان به آرامش خاطر رسید.

برداشت: عشق را اینگونه تعریف می‌کنند که ترک کردن اختیار است؛ یعنی هر کسی که از اختیار خود خارج شود، دیگر مختار نیست.

برداشت: عاشق کسی است که تمام دنیا را به پای معشوقش نثار می‌کند، اما توجهی از جانب شاه (معشوق) به این نثارها وجود ندارد.

برداشت: عشق و عاشقی تنها چیزی است که همیشه و برای همیشه باقی می‌ماند. به غیر از این احساس، هیچ چیز دیگری حقیقی و ثابت نیست.

برداشت: چقدر باید به یاد معشوقی که دیگر در کنار ما نیست، زندگی را از دست بدهی؟ بهتر است جان خود را رها کنی، چرا که او دیگر در کنارت نیست.

برداشت: کسی که در بهار به دنیا آمده، اگر در فصل پاییز بمیرد، به عشق و زیبایی‌های بهار هیچ کمکی نخواهد کرد.

برداشت: گلی که در بهار شکفته شده، خار یارش است و آن می که از انگور درست شده، بدون مستی نیست.

برداشت: در این راه، منتظر و نظاره‌گر نباش، زیرا حقیقتاً هیچ چیز بدتر از انتظار مرگ نیست.

برداشت: اگر در وجودت قلبی احساس نمی‌شود، لااقل به این نکته توجه کن که اگر گوشواره‌ای هستی، باید به ارتعاشات اطراف خود گوش فرا دهی.

برداشت: بر اسب نلرز و آرام باش، بهتر است پیاده شوی تا پرش کنی. خداوند به کسی که بر زمین است، کمک می‌کند.

برداشت: ذهن خود را از افکار و پیچیدگی‌ها آزاد کن و دل خود را پاک و ساده نگه‌دار، همان‌طور که آینه که تنها به بازتاب تصویر اهمیت می‌دهد و به زینت‌ها توجه نمی‌کند.

برداشت: وقتی که فردی به سادگی و خلوص درونی برسد و از تمام ظواهر و نقوش دنیا فاصله بگیرد، خود را از نظر دیگران شرمسار نمی‌بیند و در واقع به هیچ‌کس وابسته نیست.

برداشت: به سادگی عیوب خود را در او ببین و به یاد داشته باش که او از گفتن حقیقت خجالت نمی‌کشد.

برداشت: وقتی که هنر زیبایی و خلوص خود را نشان می‌دهد، دل که مثل آینه‌ای صاف است، از آن چه خواهد یافت، در حالی که بر آن غباری وجود ندارد.

برداشت: می‌گویم او چه چیزی به دست می‌آورد، اما از سکوت او چیزی نمی‌گویم که بهتر است تا دل من رازها را فاش نکند، زیرا او رازدار نیست.