رباعی شمارهٔ ۱۳۳۰

این شعر بیانگر عشق و اعتقاد عمیق شاعر به قرآن و پیامبر اسلام، محمد (ص) است. شاعر به صراحت می‌گوید که اگر زندگی دارد، به خاطر قرآن و عشق به پیامبر است و اگر کسی غیر از این دو بگوید، از او و سخنانش بیزار است. این ابیات نشان‌دهنده وفاداری و ارادت شاعر به اصول اسلامی و شخصیت‌های مقدس آن است.