رباعی شمارهٔ ۱۳۲۹

در این شعر، شاعر با استفاده از تصویر آستین، بیان می‌کند که در حال انجام حرکتی است که ممکن است دیگران فکر کنند او آن‌ها را فرا می‌خواند، اما در واقع این حرکت تنها نماد خاصی از خود اوست و به شخص دیگری مربوط نمی‌شود. شاعر به این ترتیب نشان می‌دهد که رفتارهایش به نیت‌های شخصی و درونی او مربوط هستند و هیچگونه دعوتی به دیگران ندارند.