رباعی شمارهٔ ۱۳۲۴

این اشعار به تنوع و پیچیدگی هویت انسانی اشاره دارد. شاعر می‌گوید ما گاهی پنهان و گاهی آشکار هستیم، ممکن است در یک زمان مؤمن، یهودی یا مسیحی باشیم. هدف این است که دل‌مان به گونه‌ای باشد که مانند سایر دل‌ها باشد و هر روز به شکلی جدید ظاهر شویم. این بیانگر قابلیت تغییر و انعطاف‌پذیری انسان است.