غزل شمارهٔ ۴۵۴

برداشت: روح به جسم پیوست و بدن هرگز به سوی روح نرنگشت، و آن طرف که تیر رفت، حقیقت کمان جاودانه باقی ماند.

برداشت: جان انسان به پرواز در می‌آید و این جسم سنگین تنها در زمین باقی می‌ماند و به آسمان نمی‌رود.

برداشت: جان میهمان در دل این خانه به گل و سرسبزی می‌نشیند، اما تن او در خانه‌ای است که با دوستی جدا شده است.

برداشت: در حالتی از ترس و وحشت قرار دارد که بدن نمی‌تواند به آن پی ببرد و جان از جایی رفته که هیچ تصوری از آن ندارد.

برداشت: جدا شدن از معشوق به پایان رسیده است. در این دنیا کجا کسی را دیده‌اید که از این دنیا رفته و به دنیای دیگری نرفته باشد؟

برداشت: اگر مرگ تو را در چنگال خودش بگیرد، تو همچنان stubborn و سرسخت به نظر می‌رسی، گویی هیچ پیامی از جانب فرستاده‌ای نیامده و این موضوع قابل بیان نیست.

برداشت: در هر دهانی که آب به راحتی جاری شود، در خاک هیچ موری پا به میان نمی‌گذارد.