رباعی شمارهٔ ۱۳۲۱

در این ابیات شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به محبوب صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که تمام توجه و دل‌مشغولی‌اش معطوف به محبوبش است و چشم از سایر زیبایی‌ها و خوبی‌های جهان برداشته است. همچنین اشاره دارد که هر شعله‌ای که از عشق برمی‌خیزد، به دلیل سوختگی و احساس عمیق او است.