رباعی شمارهٔ ۱۳۲۰

این شعر به توصیف حالتی از شادی و خوشی پرداخته که شخص، حتی در سختی‌ها و رنج‌ها، حس خوشبختی را تجربه می‌کند. شاعر می‌گوید که ما بدون هیچ زینتی و با وجود مشکلات، به خوشی و رنج خود ادامه می‌دهیم و این احساس را پایدار نگه می‌داریم تا دیگران فکر نکنند که ما مثل دیگران هستیم.