رباعی شمارهٔ ۱۳۱۷

در این ابیات، شاعر به زیبایی و خلوص ماهی اشاره می‌کند که بی‌نیاز از دیدن، به سویی حرکت می‌کند. او به این فکر می‌افتد که اگر به گفته‌ای که همه جهان به آب تبدیل شده توجه کنیم، در این آب چه زیبایی‌هایی، مانند ماه، را می‌توانیم ببینیم. شاعر در اینجا به تحیر و شگفتی از زیبایی‌ها و جلوه‌های طبیعت اشاره دارد.