رباعی شمارهٔ ۱۳۱۵

این شعر به نوعی بیانگر عشق و علاقه شدید به معشوق و زیبایی‌های اوست. شاعر از مذهب و دین خود صحبت می‌کند که به زیبایی‌های ظاهری و جذابیت معشوق مربوط می‌شود و نشان می‌دهد که این عشق برای او از هر دین و مذهب دیگری مهم‌تر و درست‌تر است. بنابراین، در واقع شاعر معتقد است که دین واقعی او نه در عقاید رایج، بلکه در محبت به محبوبش نهفته است.