غزل شمارهٔ ۴۵۳

برداشت: بدون تو، شب تار و روشنایی نداشت و شمع و موسیقی و مجلس ما هیچ لذتی نداشت.

برداشت: در شب دچار عذاب و رنج بودم و هیچ گناهی نکرده بودم. دل من در حبس بود و هیچ چیزی برای دادن نداشتم.

برداشت: ای کسی که جهان در سایه و حمایت تو در آرامش است، حتی ماه نیز بدون دیدار تو، شب را در ناامنی سپری نمی‌کند.

برداشت: غرور و خودپرستی انسان‌ها مانعی برای درک و مشاهده حقیقت تو می‌شود. در سایه وجود تو، هیچ‌کس نمی‌تواند برتری یا خودبزرگ‌بینی داشته باشد.

برداشت: دل من در دستان توست، اما از شرم تو، مانند جیوه نمی‌تواند در دستانت آرام بگیرد.