رباعی شمارهٔ ۱۳۱۱

در این ابیات، شاعر از ناامیدی و یأس خود نسبت به معشوق و عشق سخن می‌گوید. او به تکرار می‌گوید که به اندازه کافی در عشق زجر کشیده و برای یار ناکام خود فداکاری کرده است. همچنین به نوعی انتقاد از بی‌توجهی و سردی معشوق نشان می‌دهد و به نیایش‌های خود که به بی‌نتیجه ماندند اشاره می‌کند.