رباعی شمارهٔ ۱۳۰۹

این ابیات بیانگر این مفهوم هستند که ما از درختان و نعمت‌های طبیعی هیچ چیز را به سادگی به دیگران نمی‌دهیم. شادی و خوشی را نمی‌خواهیم به آسانی بدست آوریم و غم و اندوه را نیز از خود دور نمی‌کنیم. در واقع، این تصویر زیبای انسانی که داریم را با هیچ چیز دیگری عوض نمی‌کنیم و حتی از زیبایی و روشنی وجود خداوند نیز نمی‌گذریم.