رباعی شمارهٔ ۱۳۰۶

برداشت: ما با خود شرابی آوردیم که از طرف معشوق دل‌انگیز است، و همچنین شعله‌ای از عشق را که سینه را می‌سوزاند، به همراهمان داریم.

برداشت: این بیت به این معناست که هیچ کس نمی‌تواند شب‌هایی را که ما در آن به دنبال روز و روشنی بودیم و تلاش کردیم، فراموش کند. آن شب‌ها برای جهان فراموش‌ناشدنی هستند و هیچ‌گاه در آینده به خواب نخواهند رفت.