ما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیم
در خم تن خویش چو می میجوشیم
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر از عشق و شور زندگی سخن میگوید. او بیان میکند که برای نوشیدن بادهای که نشأتگرفته از دلسوزی و درد خودشان است، آمادهاند تا تمام جان و سر خود را فدای آن کرده و حتی از کمی از آن باده دل نکنند. این بیان نشاندهندهٔ غم و شادی توأمان در عشق و ارزشمندی آن است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم
سر را بدهیم و جرعهای نفروشیم