رباعی شمارهٔ ۱۳۰۳

در این شعر، شاعر از ناامیدی و بی‌نامیدی صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر لیلی (عشقش) به او توجهی نکند و بختش به او یاری ندهد، چه کاری از دستش برمی‌آید. او همچنین اشاره می‌کند که اگر نتواند با ثروت و قدرت جهانی را به دست آورد، در چنین شرایطی مستقلاً چه کند. به طور کلی، احساس یأس و ناتوانی در مواجهه با مشکلات زندگی در این ابیات مشهود است.