رباعی شمارهٔ ۱۳۰۲

این ابیات بیانگر احساسات عمیق و ناگفتهٔ شاعر هستند. او می‌گوید که سکوت کرده و چیزهایی را در دل خویش به عشق گفته است. همچنین اشاره می‌کند که در سرش افکاری دارد که به محبوبش گفته، اما قصد دارد فردا آنچه را که در دل دارد، به او نشان دهد.