رباعی شمارهٔ ۱۳۰۰

در این بیت، شاعر به تناقض‌های عشق اشاره می‌کند. گاهی اوقات ما در تلاش برای وصل به محبوب خود ناراحت و ناآرام هستیم و گاهی در اثر دوری از او به شدت رنج می‌بریم. اما زمانی که از خودخواهی‌های من و تو رها شویم و از این تعلقات آزاد باشیم، می‌توانیم بدون وجود من و تو هم خوشحال و شاد زندگی کنیم.