رباعی شمارهٔ ۱۲۹۹

در این بیت شاعر به احساسات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگرچه ظاهراً دور از محبوب است، اما در دل به یار خود فکر می‌کند. همچنین هشدار می‌دهد که نباید این احساسات را ساده بگیرند، زیرا اگر روزی تصویر محبوبش را مشاهده کند، ممکن است از خود فاصله بگیرد و فریاد بزند که از خود بیزار است.