رباعی شمارهٔ ۱۲۹۲

این شعر نشان‌دهنده‌ی شعور و آگاهی شاعر از خود و هنرهایش است. او به نوعی به بی‌خبری خودش از ذات و خویشتن اشاره می‌کند و می‌گوید تا زمانی که خودش را نشناسد، نمی‌تواند به محفل‌های عالی و با شخصیت‌های بزرگ بپیوندد. این بیانگر یک حس عمیق از جستجوی خودشناسی و نیاز به درک بهتر از خویشتن قبل از ورود به جمع‌های مهم است.