رباعی شمارهٔ ۱۲۸۸

در این بیت، شاعر به تمجید از معشوق می‌پردازد و می‌گوید اگر تو چون ماه در آسمان بدرخشی، من دیگر به تو نگاه نمی‌کنم. اگر در بخت من لباسی بپوشی، آن را به سمت تو برنمی‌برم. همچنین، اگر از کنار کوی تو عبور کنم، از تو می‌خواهم که به من بگویی چطور مانند ماری بر سرم کوبید. در اینجا احساس عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق به تصویر کشیده شده است.