رباعی شمارهٔ ۱۲۸۷

شاعر در این ابیات به حالتی اشاره دارد که به خاطر عشق و وابستگی به معشوق، دچار خودپسندی و غرور شده است. او می‌گوید اگر غرورم را نشانه‌ای از شادابی می‌بینی، زود مرا نکش، چون تمام وجودم در دست توست. شاعر به معشوق می‌گوید که زمین بسیار وسیع است، اما برای من که در چنگال تو هستم، کجا می‌توانم بروم؟