رباعی شمارهٔ ۱۲۸۴

در این شعر، گوینده از نگرانی و رنجی که در غیاب محبوبش دارد صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر محبوبش باعث رنجش شود، او آن را می‌پذیرد و اگر در غیاب او به زنجیر کشیده شود، باز هم تحمّل می‌کند. ولی هنگامی که محبوبش به او بازگردد، اصل جدایی و سختی‌ها را با شدت بیشتری تحمل خواهد کرد. شاعر به احساسات عمیق و کشمکش‌های عاطفی خود اشاره می‌کند.