رباعی شمارهٔ ۱۲۸۲

در این شعر، شاعر به عشق و دلبستگی به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر دلش را طلب کند، زیبایی و جاذبه معشوق را در موهای او می‌بیند. همچنین، اگر جانش را بخواهد، آن را در کوچه‌های نزدیک معشوق می‌یابد. حتی زمانی که از تشنگی آب می‌نوشد، باز هم خیال و تصویر محبوبش در آب برایش نمایان می‌شود. به‌طور کلی، این شعر بیانگر عمق عشق و ارتباط عمیق شاعر با معشوقش است.